Boek Wereldwijd Zwanger, bestel hier!
Elke week een nieuwe column op de homepage van Copwrite H. Dekkers. Op deze pagina het archief van alle eerder verschenen columns.
18 mei 2012
Daten via internet is een sport voor profs. Een kennis van me heeft er zo’n dertig afspraakjes op zitten. Afspreken doet ze altijd voor het station, de V&D of de kerktoren, want om nu weer alleen een horecagelegenheid binnen te stappen… ‘Ze kennen me overal, dat doe ik niet meer’, verklaart ze.
Een andere kennis ontmoette een man die compleet kaal was, waardoor ze meteen begreep waarom die profielfoto zo close-up was. Onder de haargrens genomen.
Weer een andere kennis controleert haar potentiële date eerst op hyves of facebook. Haar eigen profiel moest ook even gekuist worden. Als een haas de meest zatte en halfblote vakantiekiekjes verwijderd, toen pas ging ze op Lexa.
Dan hoorde ik nog een verhaal van iemand die gedate had met een stalker. Ze kwam niet meer van de ‘goede man’ af.
Zelf waag ik me voor geen goud aan datingsites. Mijn eigen profiel op internet is best kuis, kale mannen geen probleem en bij de meeste horecagelegenheden ben ik nog onbekend. Maar deze amateur blijft liever vrijgezel dan dat ze zich op het glibberige pad van internetdaten begeeft. Topsport is niets voor amateurs.
11 mei 2012
Een ‘pop’ met al zijn spieren bloot hangt in de ringen. Andere huidloze creaties zitten aan een pokertafel. Eén van de spelers houdt een kaart tussen zijn tenen. De tentoonstelling Bodyworlds, van geprepareerde lijken en ingewanden, toont het allemaal.
Vrijwel elk zoogdier is gebouwd op één miljard hartslagen, meldt een informatiebord. Het hartje van een muis klopt veel sneller dan dat van een olifant, daarom wordt dat laatste dier veel ouder. Alleen de mens wijkt natuurlijk weer af van die regel. Op ons 27e zouden we volgens die miljardhartslagentheorie op moeten zijn, maar we gaan veel langer mee.
Dankzij de geprepareerde lichamen weet ik nu precies hoe we er van binnen uit zien. Het middenrif is een plaat die het hart en de longen ondersteunt, daaronder zitten maag en de veel grotere lever en dan volgt het grootste stuk, met de verse worst. Pardon, de darmen.
Het is een luguber idee, dat mensen hun lichaam beschikbaar hebben gesteld voor ons voyeurisme. Maar toegegeven, er kan geen biologieles tegenop.
4 mei 2012
Zo’n dag dat er meer fout dan goed gaat. Plantje van een muurtje gestoten; plantje valt op een kastje dat boordevol rommel staat. Vanalles breekt. Als het water over mijn schoenen gutst, duurt het een volle seconde voor ik besef dat die zondvloed uit de vissenkom afkomstig is. Glas kapot, Wimpie spartelt voor zijn leven in een klein bodempje water. Behoedzaam til ik de kom schuin, zodat het gat naar boven wijst en Wimpie even voorzien blijft van water.
Nu zwemt mijn enige huisdier in een emmer. Ik heb al eens eerder gekeken naar de aankoopprijzen voor vissenkommen, en die zijn me met 30, 40 euro veel te hoog. Op Marktplaats zoeken naar een gratis kom? Of zal ik Wimpie een zachte dood laten sterven? Twijfel slaat toe. Dat leven is aan mij toevertrouwd, daar mag ik geen eind aan maken. Maar gisteren at ik nog vissticks…
We hebben weer veel te tobben vandaag.
27 apr 2012
In mijn boekenkast staat al twintig jaar een rood mapje, met daarin paspoorten, autopapieren, ponsplaatje ziekenhuis. Van die dingen die je niet kwijt mag raken. De paspoorten van de kinderen zijn er uit, sinds ze op zichzelf wonen. Voor de rest is het één grote vergaarbak.
In een nieuwsgierige bui besluit ik het mapje eens door te spitten. Groene autoverzekeringskaarten van tien jaar geleden, negen vrijwaringsbewijzen van alle tweedehands vehikels die we ooit gereden en bezeten hebben, een ongebruikt judopaspoort, briefje van 25 gulden, vier identieke ponsplaatjes.
Het judopaspoort is een mysterieus document. Helemaal leeg, hoe komt het daar? Van mijzelf, omdat ik in mijn jeugd op judo zat? Lijkt me sterk. Het zal van mijn dochter zijn, die aan aikido heeft gedaan. Maar waarom het zo maagdelijk leeg is?
Het vreemde ‘paspoort’ verdwijnt samen met de vrijwaringsbewijzen en andere verlopen paperassen in de oudpapierbak. Het rode mapje gaat, danig afgeslankt, terug tussen de Van Dale en het Groene Boekje. Benieuwd wat er over twintig jaar in zit.
20 apr 2012
Moet er bezuinigd worden, dan gaan mensen vaak als eerste hun abonnementen onder de loep nemen.
Mijn VPRO-gids, krant en wat vakbladen kan ik niet missen, dus zoek ik het in andere hoek. Die creditcard, die ik nooit gebruik, kost twintig euro per jaar. Hmmm. Van de andere kant vergde het veel moeite om hem te krijgen, destijds. De bank waar ik al dertig jaar braaf mijn geld heb gestald, zonder ooit een cent in het rood te belanden, weigerde die kaart. ‘De aard van uw bedrijf noopt ons tot een negatieve beslissing op uw aanvraag’, meldde het e-mailtje bot. U heeft me vast in Groningen te keer horen gaan.
De bedrijfsvermelding in de telefoongids is me ook een doorn in het oog. Honderdvijftig euri kost dat, terwijl iedereen die mij zoekt via deze website bij mij terechtkomt. Maar van abonnementen opzeggen, krijg je buikpijn. Probeer het maar eens, met Tele2 of andere ronkende aanbieders. Met open armen halen ze je binnen, maar owee als je er vanaf wil.
Zoekt u mij straks tevergeefs in de telefoongids, dan weet u hoe het komt. Omdat je hier nog ouderwets op kon zeggen.
13 apr 2012
Er zijn mensen met een supergeheugen. Ze kunnen moeiteloos vertellen wat ze deden op een willekeurige dag uit een willekeurig jaar. Of dertigduizend cijfers achter de komma van pi opdreunen.
Ik dank de heer op mijn knieën dat ik daar niet bij hoor. Stel je voor, alles wat je ooit verkeerd hebt gedaan of gezegd zit als een onverwoestbare film vast in je hoofd. Buren belazerd, kinderen tekort gedaan, vriendin laten stikken. Al je fouten onuitwisbaar op een rij. Er zijn mensen die van minder gek worden.
Persoonlijk hoor ik bij het grote legertje mensen dat meer vergeet dan onthoudt. Soms sta ik boven aan de trap mezelf vertwijfeld af te vragen wat ik hier kwam doen. Iets pakken, maar wat?
Andere dingen zitten ook bij mij fotografisch in de hersenpan opgeslagen. Het moment dat je die smoorverliefde minnaar de bons gaf, dat je afgehakte vingertopje werd aangenaaid, dat je achter je skeelerende dochter fietste en zomaar even besefte dat je gelukkig was.
Dat alles weet ik nog. Maar wat ik hier boven nu kwam doen?
6 apr 2012
Een van de moeilijkste dingen is het schrijven van een rouwkaart. Deze week had ik er twee. Veel verder dan ‘gecondoleerd’ en ‘sterkte met het verlies’ ben ik niet gekomen.
Soms kun je een regeltje wijden aan het karakter van de overledene. Voor mijn twee condoleances van deze week ging die vlieger niet op; ik kende de betrokkenen nauwelijks, alleen hun echtgenotes.
Toen mijn eigen vader overleed, enkele decennia geleden, kwam er een vloedgolf aan kaarten binnen. Ik weet nog dat er bijzonder originele en hartelijke teksten bij zaten. De grote meerderheid kwam echter niet verder dan een onhandig ‘woorden schieten te kort’, of een iets te zwaar aangezet ‘wat zul je hem vreselijk missen’.
Het gekke is, voor ons als nabestaanden was dat helemaal niet belangrijk. De kaart zelf, de blijk dat iemand aan jou en je vader gedacht had, dat was het enige wat telde. En steun gaf. Je vergeeft iedereen zijn gehaspel, omdat de goede bedoeling eruit springt.
Daar heb ik dus van geleerd. En daarom brabbel ik lekker onhandig door: ‘woorden schieten te kort’.
30 mar 2012
Nu alles digitaal gaat, koester je de ouderwetse papieren zaken extra.
Eens per maand geniet ik, als kleine zelfstandige, van het factureren. Rekeningen typen, uitprinten, in een envelop stoppen, adres schrijven, postzegel plakken. Het moment dat je die post in de bus laat glijden, zalig. Boter bij de vis, dames en heren opdrachtgevers. Hard gewerkt deze maand, dat mag beloond.
Tot mijn grote schrik dreigt ook dit simpele genotsmomentje van mij afgepakt te gaan worden. Een grote uitgever, waar ik sinds kort voor schrijf, wil zijn facturen graag digitaal ontvangen. Via een of ander computerprogramma, waar je op in moet loggen met een wachtwoord (grr), waar je eigen briefpapier niet meer aan te pas komt, geen postzegel, geen brievenbus.
Aangezien ik zo’n digibeet ben die op elke website verdwaalt en geen wachtwoord kan onthouden, kreeg ik het factureringsprogramma natuurlijk niet aan de praat. Geen boter bij de vis.
We hebben een genotsmomentje minder. En een gruwelmomentje erbij.
23 mar 2012
Sites als afspreken.nl zijn hartstikke makkelijk. In één oogopslag kun je daarmee zien dat die gezamenlijke afspraak never nooit gaat lukken.
Laatst wilden we een datum prikken voor een gezamenlijk etentje met sportvrienden. ‘Ik zet wel een paar zaterdagen op afspreken.nl, dat komt helemaal goed’, riep een naïeveling. De weken daarna stroomde de mailbox vol met berichten, waaruit bleek dat het een mission impossible ging worden. Onder elke potentiële datum verscheen een keurig rijtje groene v’tjes, afgewisseld met rode kruisjes. Hoe meer mensen hun gegevens invulden, hoe langer de rijtjes werden. In het begin zag je nog een enkel hoopvol rijtje met alleen maar v’tjes (iedereen kan die datum), maar allengs verschenen ook daar rode kruisjes.
Op de barkruk mobiliseerde ik ons sportgroepje: ‘Op een zaterdag gaat kennelijk niet lukken, zullen we uitwijken naar een vrijdag’. Razendsnel werden er iPads en andere digitale agenda’s uit de broekzak gevist; de enkeling die niet aanwezig was, werd even mobiel gebeld.
Binnen vijf minuten hadden we voor elkaar wat zo’n mooie site als afspreken.nl in drie weken nog niet kan. Handig hoor, ouderwets afspreken-aan-de-bar, zonder puntnl.
16 mar 2012
Toen mijn dochter een jaar of zestien was, ging ze eens met een vriendin naar de film. In de grote stad, twintig kilometer verderop. Om half twaalf ‘s avonds ging de telefoon. Haar allerliefste kleinemeisjesstemmetje: ‘Mam, we hebben de bus gemist, kun je ons komen halen?’. Plotseling klaarwakker (ik lag al in bed) sloeg ik aan het onderhandelen. ‘Wat krijg ik ervoor terug? Een week afwassen?”. We sloten de deal op één keer koken. De twee meiden hebben hier inderdaad een heerlijk pannetje macaroni gemaakt. Heel de keuken op zijn kop, maar de zoete smaak van gerechtigheid maakte alles goed. De bus hebben ze nooit meer gemist, zover ik weet.
Deze herinnering komt regelmatig boven drijven als ik zie hoe een kennis van me omgaat met zijn 16-jarige dochter. Hij brengt haar overal naar toe, haalt haar op elk onmogelijk tijdstip weer op en legt haar in de watten alsof ze van suiker gemaakt is. 'Stel je voor dat er iets gebeurt, ik vergeef het me nooit.
Persoonlijk vond ik dat onderhandelen toch leuker.
