Wanhopig zit ik naar mijn schermen te staren. E-mail ligt er uit, zowel op de pc als op de mobiel.

Hulplijn gebeld (altijd een schoonzoon kiezen die thuis is in ict, kan ik aanraden), maar die neemt niet op. Hij zal het wel druk hebben, met zijn baan in de computers.

En dan voel je pas goed hoe hulpeloos we eigenlijk zijn. Kinderlijk afhankelijk van al die digitale poespas, terwijl we zelf niet weten hoe het werkt. Hapert er iets, dan zijn we uitgeschakeld, klaar met werken, reddeloos verloren.

In afwachting van de hulplijn, ga ik maar in de tuin aan de slag. Daar moet gesnoeid worden en dat kan gelukkig wel zonder e-mail.

Als de hulplijn eindelijk terugbelt, ligt de tuin er weer keurig bij.