Veel vliegen dit jaar. Een boek lezen, liggend op de bank, wordt daardoor een kriebelige aangelegenheid. Vooral die blote voeten en scheenbenen zijn kennelijk woest aantrekkelijk voor ze. Daar gaan we toch wat aan doen. Ik ben een pacifist en elk diertje mag van mij in principe blijven leven, maar deze vliegen hebben vandaag toch pech. Ik kom overeind en pak de vliegenmepper. Zo’n ouderwets plastic geval dat goed zwiept; met een tijdschrift is het toch lastiger om ze een welgemikte doodsklap te kunnen verkopen.

Alsof ze het ruiken, zijn ze plots verdwenen. Met de mepper in de aanslag zit ik vruchteloos te wachten tot er een binnen mijn bereik komt.

Laatst las ik ergens dat menselijke gewoontes op den duur herkend worden door dieren. Vossen en grotere vogels beginnen bijvoorbeeld al door te krijgen dat er bij de paaltjes in de weilanden (neergezet door vogelvrienden die de kievietsnesten willen beschermen) iets lekkers te halen valt. Zo kunnen goede bedoelingen zich tegen je keren.

Het zal toch niet, dat die vliegen ook al geleerd hebben dat zo’n mepper gevaarlijk voor ze is? In dat geval zit deze ‘pacifist’ hier nog wel even.