Op weg naar ons bungalowpark heb ik zo rustig mogelijk gereden. Niet inhalen, niet fel optrekken, allemaal in de hoop wat dure benzine te besparen.

Later dat paasweekend komt de rekening toch. Voor een bakje koffie met gebak, halverwege onze fietstocht, moeten we tien euro afrekenen. De laatste dag leggen we aan bij een kasteeltje met terras. Het ziet er allemaal weer peperduur uit, dus we besluiten het gebak maar achterwege te laten. Als ik buiten een sigaretje ga roken, komt daar een verdwaalde robotmaaier op me af gehobbeld. Over het grintpad. ‘Hij houdt het lekker kort hè’, grapt een bezoeker die langsloopt.

Bij mijn koffie zit geen suiker en melk. De stagiair die dat gedaan heeft, wordt vast ontslagen. Dat kan niet in zo’n chique tent.

De rekening is weer mals, de robotmaaier is nergens meer te zien als we het landgoed af lopen. Zelf naar de schuur gereden? Hopelijk niet te hard, het is allemaal al duur genoeg.