Voor een bevriende postbode neem ik een wijk over. Nooit eerder gedaan, post bezorgd, dus ik ben benieuwd.

Bij het eerste adres sta ik al flink te stuntelen. Een paar brieven voor een huisarts, maar waar zit ie precies, in dat grote gebouw met meer ingangen en loketten? Na het eerste bundeltje post, mijn vriend heeft de brieven gelukkig gesorteerd op logische bezorgroute, heb ik al drie keer de weg gevraagd. De kronkelstraatjes met hofjes blijken het ergste. Sta je eindelijk hoopvol voor nummer 19, terwijl je 17 moet hebben, blijkt dat laatste huis toch echt heel ergens anders te staan. Bij de kluswoning die (nog?) geen brievenbus heeft, stop ik de brief tussen de voordeur, ze zoeken het maar uit.

Na het tweede bundeltje, ik heb er zes, begint het te regenen. ‘Geen blauwe brief toch?’, vraagt een man op zijn oprit, als ik net zijn post in de box aan de straat heb gegooid. ‘Nee hoor, ik breng alleen liefdesbrieven rond’, grap ik. ‘Dan zul je het wel druk hebben’, grapt de man terug.

Als de fietstassen eindelijk leeg zijn, op wat elastieken na, fiets ik doodop naar huis. Gelukkig was het geen valentijnsdag.