Op vakantie moest ik eens sterk denken aan Paulien Cornelisse. Een jongen keek over het randje van een kleine afgrond en sprak tegen zijn vriendin: ‘Op zich valt het best mee’. Hij wilde haar overhalen om van dat toch best wel hoge muurtje af te springen. Zodat ze geen kilometer om hoefden te lopen om bij het strand te komen.

Als een echte Paulien ging ik zitten broeden op die toevoeging ‘op zich’. Feitelijk overbodige woordjes, die alleen maar verraden hoe de spreker er over denkt.

‘Deze kost wel honderd euro, hoor’, zei een onhandige verkoper eens, die mij een staafmixer probeerde aan te smeren. Daarmee aangevend dat hij het zelf ook veel geld vond. Hij had natuurlijk moeten zeggen ‘Op zich is het een koopje’. Dan had ik vast gehapt.