We maken een tochtje over een mooie dijk, langs wielen en uitbundig bloeiend koolzaad. Mijn schoondochter op de skeelers, mijn zoon en ik op de fiets er achteraan. Kleinzoon bij zijn vader voor op de fiets. Dat zijn zo de geluksmomentjes van het leven. Zeker als die fietsgenoten in Duitsland wonen, zodat je ze maar een paar keer per jaar ziet.

De paar dagen dat ze bij mij logeren, vliegen voorbij. Mijn kleinzoon is nu waarschijnlijk op zijn schattigst, een parmantig ventje van tweeëneenhalf jaar. Hij helpt oma met de tuin begieten, (halve regenton leeg; zijn favoriete plant verzopen), en ontdekt de wereld zoals alleen een kind dat kan. ‘Oma, rauch machen’, zegt ie dwingend als ik buiten rustig een sigaretje probeer te roken. Oma moet vaker een trekje nemen, want die rook uit haar mond is zo interessant.

Als maandagmorgen de hele familie weer vertrokken is, zijn mijn sleutels spoorloos. Pas na een half uur zoeken, vind ik ze, losjes in de bureaula gesmeten door een bepaald, schattig iemand.

Alweer een geluksmomentje, het houdt niet op.