Er hebben al drie mannen naar gekeken, toch schiet mijn fietszadel telkens weer los. ‘De ribbeltjes zijn versleten’, wijst buurman op een technisch onderdeel aan de onderkant. ‘Ik draai hem zo vast mogelijk aan, kijken hoe lang ie het houdt.’ Twee dagen dus.

Als ik met auto naar mijn dochter rijd, die woont te ver voor de fiets, scheidt de airco er mee uit. Eerst koelt ie verdacht weinig, daarna dooft het rode lampje helemaal. Dan maar arko, alle ramen kunnen open.

Dat wiebelende fietszadel is vervelender, want staand op de trappers kom je niet zo ver. Maar er kan meer kapot, merk ik gaande de week. De afvoer van de keukengootsteen lekt plots zo erg dat het water rechtstreeks het onderliggende kastje in stroomt, de kromme huissleutel breekt eindelijk af (terwijl het restje nog in het slot zit) en de zonne-oplader van de telefoon laadt niet meer, ondanks alle zon.

Goed om te weten: de wet van Murphy, díe is niet kapot te krijgen.