Er zijn van die winkeltjes die je hart doen smelten. In Alkmaar, tijdens een uitstapje met de kaartclub, treffen we er twee. Eerst een nostalgische pijpenla met allerlei soorten zeep, afwasborstels van paardenhaar en andere nuttige schoonmaakmiddelen. Niemand van ons staat bekend als poets, toch waren we er niet weg te slaan.

De tweede echte winkel was er een met pannen en ander keukengerei. Een jonge verkoper nam me mee de winkel door nadat ik vrijblijvend informeerde naar een goed melkpannetje voor mijn havermout.

De knul deed het voortreffelijk! Soepeltjes, zonder oordeel, loodste hij mij van de duurste naar de goedkoopste pan. Hij wist elk detail over hittegeleiding, aanhechting van de steel, bodem, en luisterde geïnteresseerd naar mijn ervaringen met anti-aanbaklaagjes die afslijten enzovoort. Eigenlijk wilde ik niet één pan kopen, mijn rugzak zat al vol met borstels en ossengalzeep, maar zijn verkoopmanier was zo schattig en subliem, dat ik die jongen niet in zijn hemd kon laten staan. Gewapend met een roestvrijstalen steelpan in mijn rugzak, de goedkoopste weliswaar, verlieten we de winkel.

Gelukkig voor mijn portemonnee wonen we ver weg. Tegen zulke winkeltjes heb ik geen enkel verweer.