Als de vakantievrienden naar huis zijn (ik heb een dagje bijgeboekt), is het rond mijn tentje stil, stil en nog eens stil. Geen gekwebbel meer over de kwaliteit van de douches, geen yahtzee ’s avonds, geen geschuif met stoelen omdat de anderen last hebben van mijn rook.

De overige kampeerders op ons veldje spreken mij nog steeds niet aan, als ik langs slenter naar het toiletgebouw. Ze bedwingen hun nieuwsgierigheid waarschijnlijk, want eerst waren we met vieren, nu is die ene vrouw alleen achtergebleven. Hoe zit dat, wil je als rechtgeaarde kampeerder dan weten.

Maar de volgende dag, als ook mijn tentje plat gaat, komen de tongen los. De overbuurman maakt grapjes over wie er het eerst klaar is (zij vertrekken ook), de vrouw verderop begint een eindeloos gesprek over pieterpad lopen, pruimen en vlierbessen en mijn naaste buurman spreek ik zelf aan omdat ik iets verkeerd gedaan heb met de fiets op mijn auto. ‘Kan ik wat hulp krijgen van een sterke man’, open ik charmant. Zijn vrouw lacht al meteen ‘Waar, wie dan’, maar de sterke man doet keurig waarvoor ie gemaakt is, waarna hij met interesse informeert naar mijn wel en wee. Zijn vrouw benadrukt nog even dat ik hem toch echt niet mee krijg, die sterke man, ze houdt hem voor zich zelf, waarna ik naar iedereen zwaaiend en groetend vanuit het autoraampje het veld af hobbel.

Stil? Dadelijk thuis, dáár is het stil.