Bijna zat ik twee keer op één avond bij de huisartsenpost.

’s Middags was mijn favoriete glazen schaal gesneuveld. ’s Avonds liep ik op blote voeten door de keuken, en au, een glasscherf in mijn voet. Hij zit te diep om hem te kunnen pakken, dus de huisartsenpost maar gebeld. Ik kan komen, een arts peutert met een naald de scherf uit mijn hiel. Nou ja scherf, een pietepeuterig splintertje blijkt het te zijn, van anderhalve millimeter hooguit.

Met het vervelende gevoel een aansteller te zijn, fiets ik op half blote voeten weer naar huis. Nu kan ik weer gewoon schoenen aan.

Thuis pak ik in het donker iets uit de keukenkast. Een wijnglas valt naar beneden. Het enige kristallen glas dat ik bezat, ligt nu in scherven op de vloer. Enkele stukken vallen op mijn blote voet, die in een slipper is gestoken. Voorzichtig peuter ik de scherven tussen mijn tenen uit, geen verwondingen deze keer.

Ik denk dat de huisartsenpost had gezegd ‘zoek het zelf maar uit’, als ik weer had moeten bellen, deze keer met een wijnglas in mijn voet.