Er staat een ambulance voor de deur van de buren. Ongerust, en natuurlijk ook een beetje nieuwsgierig, kom ik in de voordeur kijken wat er aan de hand is. Drie stoere mannen staan met hun apparatuur te wachten tot de buren open doen. ‘Ik heb een sleutel’, meld ik behulpzaam. Ik schiet maar even mee naar binnen zodat mijn buren niet te hard schrikken.

Er lijkt niemand thuis, de woonkamer is verlaten. Ook boven reageert niemand op ons geroep. De ambulancebroeders vragen of dit echt het juiste huisnummer is en verklappen dat het om een vrouw van veertig jaar zou moeten gaan. Die onwel geworden is en acute hulp nodig heeft. ‘Hier woont geen vrouw van veertig jaar’, weet ik te melden. Het geval wordt steeds vreemder. Na een extra inspectie op de bovenverdieping komt de buurman daar slaperig zijn slaapkamer uit. ‘Wat is hier aan de hand’, vraagt hij verbaasd. De ambulancebroeders lopen beneden alweer naar buiten. ‘Verkeerde straat’, roepen ze over hun schouder.

Buurman kan weer verder slapen, ik voel een column opkomen. Soms is het ook wel lekker als er dingen mis gaan.