Voordat een mens écht doodgaat, sterft hij al duizend doden in zijn fantasie.

Deze week was het weer raak. Pijn in mijn linker bovenarm. Dat kan niet anders dan een naderende hartaanval zijn, bedacht ik stellig. Als je rookt vanaf je twaalfde, krijg je de rekening een keer gepresenteerd natuurlijk.

Dus de huisarts gebeld. Die kon me wel eens naar het ziekenhuis doorverwijzen, voor minstens een flinke dotterbeurt. Bedacht mijn fantasie.

De huisarts is echter niet onder de indruk, als ze me een paar armbewegingen laat doen. ‘Hebt u iets zwaars getild ofzo?’. Neuj. Of, wacht eens! Vorige week heb ik het compostvat gekeerd. Dat is loeizwaar werk, met een riek steeds de smurrie opzij scheppen. Daar gaat je linkerarm wel van zeer doen inderdaad. Geen seconde aan gedacht, voordat ik hier in de spreekkamer zat.

Vooruit, dat was er weer een van de duizend. Nog honderden te gaan. Hopelijk.