Soms ben je echt trots op je zelf.

Carnavalsmaandag word ik wakker met een gekneusde hand en blauwe, zere plekken op armen en benen. Wat heb ik gedaan, gevochten ofzo? Ik ben wat stukken kwijt van gisteravond, dat komt natuurlijk door al die spa rood, haha.

Later op de dag fiets ik naar de kroeg waar we gisteren zijn doorgezakt, om te kijken of mijn jas daar nog hangt. De eigenaresse vraagt bezorgd of alles goed gaat met mij. Hoezo? ‘Jij bent gisteren gruwelijk gevallen, daar buiten in de sneeuw. Ze hebben jou met een paar man naar binnen gedragen.’

Huh!?! Daar weet ik dus niks meer van. Kan me wel vaag herinneren dat ik een enorme smak maakte, ergens, en dat ik daarna aangeslagen naar huis ben gestrompeld. Zonder jas, met zeiknatte kleren, de coördinatie een beetje kwijt. Roemloos einde van een verder keigezellige carnavalsdag.

Soms ben je echt zó trots op je zelf…