Westelijk achter onze huizen staat een mooie rij bomen. Dat is een cadeautje waar ik heel blij mee ben. De meeste andere bewoners hebben er een hekel aan, vanwege de blaadjes die er van af vallen. Ze noemen dat ‘troep’.
Als er een paar mannen verschijnen met kettingzaag en houtversnipperaar, slaat mij de schrik om het hart. De haagbeuken verderop worden beschaafd gekortwiekt, gelukkig, maar de wilg en els achter onze huizen sneuvelen tot twee kale stammetjes van een meter hoog. Ik vrees het ergste voor de meidoorn recht achter mijn poort, waar de mussen zo graag domicilie houden, dus ga ik de mannen toch maar even aanspreken. Oké, van de meidoorn zullen ze afblijven. Pffff.
Voor mij en mijn buren wordt het een hete zomer desalniettemin. Zonder de els en de wilg is er een kale plek ontstaan achter onze schuttingen. Daardoor schijnt de zon straks genadeloos op onze tuintjes, tot ’s avonds laat. Weg beschutting, weg groen. En weg blaadjes, wat moeten we dan vegen?
Leave A Comment