Na vijftien jaar ervaring is ons vakantiegroepje goed op elkaar ingespeeld. We koken dagelijks in ons huisje (eerste dag standaard pasta), vouwen keurig onze geldbriefjes voor de kleine pot-portemonnee en ieder mag zijn eitje zelf uit het kokende water halen wanneer hij wenst. Zo krijgt de ene zonder problemen zijn favoriete snotei, de ander een doorgekookt exemplaar.
Ondanks al die ervaring gaat het toch nog wel eens mis. Op de tweede fietsdag, op een bankje, pakken we allemaal ons eigen boterhammetje uit de zak. Maar de een na de ander komt een boterham te kort. Hoe kan dat nou, vragen wij ons beteuterd af.
Tot de illegaal onder ons een ingeving krijgt. ‘Jullie hadden toch voor iedereen gesmeerd, neem ik aan?’ Nee, dat hadden ze niet. Ieder heeft deze ochtend alleen voor zichzelf een boterham klaargemaakt en die in de gezamenlijke zak gestopt. ‘Dan weet ik wel hoe het zit’, zegt de illegaal. ‘Want ik heb niets voor mezelf gesmeerd en heb dus jullie boterhammen op.’
Voor straf moet ik morgen voor de hele club brood smeren. Zal wel lukken, met al die ervaring.
Leave A Comment