Op straat ligt, eenzaam en verlaten, een flinke bos sleutels. Ik stap af en raap hem op, maar wat moet ik er eigenlijk mee? Een echtpaar dat langs wandelt adviseert hem naar het politiebureau te brengen. Maar voor je daar binnen bent (alles moet daar op afspraak), is het slachtoffer allang dakloos.

Dan schiet me te binnen dat je gevonden voorwerpen tegenwoordig bij het gemeentehuis af moet geven. Dat komt goed uit. Dat is dichterbij én open.

De mevrouw achter de balie schrijft het voorwerp routineus in op haar computer. Ik hoef alleen mijn naam en telefoonnummer achter te laten. Geen e-mail, geen paspoortnummer, geen vingerafdrukken, geen irisscan. Dat valt weer reuze mee!

Ze vraagt alleen of ik anoniem wil blijven als het slachtoffer zijn bos sleutels op mocht komen halen. Nee hoor, antwoord ik olijk, een chocoladebol gaat er immers altijd wel in.

Nu, een week later, heb ik nog steeds niets gehoord. Toch hoop ik vurig dat de eigenaar zijn sleutels teruggevonden heeft. Laat die chocoladebol maar zitten.