Toen navigatie net bestond, zat ik eens bij mijn broer in de auto. ‘Ik heb haar liever dan jou’, wees hij naar zijn gloednieuwe TomTom op het dashboard. ‘Zij houdt tenminste haar mond als ik dat wil.’
Nu, jaren later, wil ik soms ook wel eens gebruik maken van mijn ‘Truus’. Vandaag lijkt ze echter van slag. ‘Sla rechtsaf de Akkerstraat in’, zegt ze toonloos. Terwijl de blauwe streep op het scherm toch duidelijk een haakse bocht naar links maakt. Even later strand ik voor een bussluis, op aanwijzingen van Truus. Pas na veel omzwervingen bereik ik het beoogde adres in de Rotterdamse woonwijk.
Op de terugweg mag ze me toch nog even de stad uit leiden, daarna moet ze haar mond houden. Op de snelweg weet ik het zelf wel weer. Truus weet echter van geen ophouden. Volgens mij heb ik haar, al rijdend!, weggeswiped en de telefoon uitgezet. Maar na een paar kilometer klinkt het gewoon weer eigenwijs, van achter een dood zwart scherm: ‘Neem de volgende afslag’.
Eerlijk, volgens mij is het toch makkelijker om mij de mond te snoeren dan Truus.
Leave A Comment