Op de tv hoor ik een groepje oudere dames filosoferen over jeugdige schoonheid. Een van hen: ‘Wij waren vroeger ook zo mooi en strak, maar toen genoot je daar helemaal niet van. Als je jong bent, kijk je alleen maar naar wat er zogenaamd mis is aan jezelf.’

Ze heeft gelijk. Pas nu ons eigen velletje verrimpeld is en alles genoeglijk gaat hangen, zien we hoe mooi die jonge meiden eigenlijk zijn.

De eerste keer dat ik merkte dat mijn bovenarmen een beetje lelijk werden, gaf dat paniek. Totdat ik besefte: wen er maar aan, het wordt alleen maar erger.

Een andere oude dame zei eens: ‘Als ik nu naar een recente foto kijk van mezelf, baal ik van die ouwe kop. En over tien jaar zeg je gewoon: wat zag ik er toen nog goed uit.’

Komt op hetzelfde neer. Hoe je het ook draait of keert, het wordt alleen maar erger.