Aan het inpaktafeltje van de supermarkt sta ik te hannesen met folie en een schaar die aan een te korte ketting zit. Een jonge, onzekere vrouw komt er naast staan. Na wat onverstaanbaar gemurmel komt er toch een gesprekje op gang. ‘Koopt u ook altijd veel te dure cadeaus’, vraagt ze, met een blik op mijn simpele herfstaster. ‘Integendeel’, zeg ik moederlijk, want ze komt me een beetje zoekende over. ‘Wij hebben in de familie juist een vast laag bedrag afgesproken voor cadeaus, want het schuift toch allemaal heen en weer.’

De vrouw probeert het folie netjes af te knippen voor haar twee enorme orchideeën. ‘Ik moet wel een duur cadeau teruggeven, want ik krijg ze zelf ook’, zucht ze. ‘Dat is normaal in onze vriendenkring. Slaat eigenlijk nergens op hè.’

Ik ben het volmondig met haar eens. Maar ondanks mijn moederlijke bui, kan ik geen enkele zinnige raad bedenken voor haar probleem. ‘Sterkte er mee’, groet ik lafjes, als ik de winkel verlaat.